تاب آوری شبیه به شناور شدن در اقیانوس

تصور کنید در میان موج‌های بلند اقیانوس هستید. تاب‌آوری به معنای متوقف کردن موج‌ها نیست چون دست ما نیست، بلکه به معنای توانایی «شناور ماندن» و غرق نشدن است. یعنی یاد بگیریم چطور با موج‌های زندگی بالا و پایین برویم بدون اینکه اجازه دهیم ما را به زیر بکشند.

گاهی در زندگی ممکن است در شرایطی قرار بگیری که به خودت بگویی من چگونه خودم را سازگار کنم و تحمل کنم این موقعیتی را که در زندگی‌ام پیش آمده.

در روانشناسی مهارتی داریم به نام تاب آوری که به ما کمک می‌کند در شرایط دشوار چگونه تحمل کنیم و پاسخ مناسب به آن موقعیت بدهیم. اولین گام پذیرش شرایط است.

به خودمان فرصت بدهیم؛ احساسات مختلف را تجربه کنیم و با خود مهربان باشیم. از خودمان مراقبت کنیم؛ از لحاظ جسمی به خواب و ورزش و تغدیه اهمیت بدهیم. 

از لحاظ روانی برای روان خودمان کاری انجام دهیم. لیستی تهیه کنیم از مواردی که به ما آرامش می دهند و باعث شادی ما می شوند و اگر موقعیتش و امکانش را داریم آن کارها را انجام دهیم؛ مثل شنیدن موسیقی خوب که دوپامین در ما آزاد می کند و باعث احساس خوشایند در ما می‌شود.
توانایی‌ها و استعدادها و مهارت‌های خودمان را بشناسیم  و در جهت آن گام برداریم؛ حتی قدم کوچک. اما هر روز  و در جهت آن هدف‌گذاری کنیم؛ مثلا کسی می‌خواهد نوازنده حرفه ای شود هر روز می‌تواند برنامه ریزی کند و برای رشد و پیشرفت خودش گام بردارد زیرا باعث معنایی در زندگی می‌شود.
ارتباطات اجتماعی را حفظ کنیم‌ و گامی در جهت حفظ ارتباط برداریم؛ مثلا تماس گرفتن و دیدن دوستان و حمایت اجتماعی می تواند در بالابردن  تاب آوری ما موثر باشد.